Array
(
[text] =>

Fourth တဈယာက် မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေမှတ်မိသွားပြီးနောက် ကျောင်းကို ရှက်ရှက်နဲ့ လာရသည်။ သူ့မှာ ဟိုချောင်းလိုက် ဒီချောင်းလိုက်နဲ့ ကျောင်းလာတဲ့ကျောင်းသားလား သူများအိမ်မှာသွားခိုးမဲ့ သူခိုးလားမသဲကွဲတော့။ ခပ်ချောင်းချောင်းဖြင့် ‌လျှောက်လာရင်း နောက်ဆုံးတော့ အခန်းထဲကို ရောက်သွားပြီပင်။

အခန်းရှေ့ရောက်တော့ Phan နဲ့ Chokun က စကားပြောနေကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး စကားပြောနေကြတာ အရင်လို တက်တက်ကြွကြွမဟုတ်ဘဲ ခပ်မှိုင်းမှိုင်းဖြစ်နေကြ၏။ ကြည့်ရတာ Pahn သွားမဲ့အကြောင်းသိသွားတယ်ထင်သည်။  သူလည်း သူတို့အနားသွားထိုင်ပြီး မေးမည်ပြင်သည့်အချိန် ဆရာမ ရောက်လာ‌လို့ မပြောတော့ဘဲ စာကိုဂရုစိုက်လိုက်သည်။

အတန်းလည်းပြီးရော သုံးယောက်သား ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး အခန်းရှေ့ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ Chokun က စကားစပြောလာသည်။

"ငါတို့ ‌ကျောင်းရှေ့က  P' Lin ဆိုင်သွားစားရအောင် "

သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး P'Lin ဆိုင်သို့။ P'Lin ဆိုတာ သူတို့ကျောင်းနားက ဖွင့်ထားတဲ့ထမင်းဆိုင်က အမတစ်ယောက်ပင်။ အသက်အရွယ်က အမေ‌ထက် အနည်းငယ်ပဲငယ်ပေမဲ့ သူကို အမေလို့ခေါ်ရင် မကြိုက်တာကြောင့် အမလို့ခေါ်နေကြရတာပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအမက သူတို့‌ကျောင်းစစတက်ကတည်းက ဖွင့်ထားတာမို့ သွားစားဖြစ်နေကြတာပင်။ ဘယ်လောက်စားလဲဆိုရင် ထိုဆိုင်က အမနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်၏။

သူတို့သုံးယောက် P'Lin ဆိုင်ရောက်တော့ ဆိုင်က လူများနေသည်။ ထမင်းဟင်းတွေကောင်းတော့ လာစားတိုင်း လူအုံတာ တွေ့နေကြသည်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့လဲ လွတ်တဲ့နေရာ ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ထိုင်တာတွေ့တော့ P'Lin က ထမင်းထည့်နေတာကနေ လှမ်းခေါ်သည်။

"ဟေ့ ကောင်လေးတို့ လာကြပြီလား"

"ဟုတ် အမ အရင်လိုပဲ ချပေးပါ"

"အေးအေး ခနစောင့်"

Fourth သူတို့အတွက်မှာပေးပြီး ရှေ့က ရေခွက်ကို သုံးခွက်ယူကာ ငှဲ့လိုက်ပြီး တစ်ယောက်တစ်ခွက်ယူစေသည်။ Fourth ‌ရေငှဲ့ပေးပြီး Phan ကိုမေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ဘယ်နှနာရီသွားမှာလဲ"

"မနက် 10နာရီလောက်"

"ငါတို့လိုက်ပို့မယ်လေ"

"အင်း ကျေးဇူးပါ"

Chokunသည် Phan ကို ၀မ်းနည်းတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်ကာ စကားကို နူးညံ့စွာပြော၏။

"Pahn~ ဟိုရောက်ရင် ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော် အစားစာပေါင်းစုံ ‌လျှောက်မစားနေနဲ့ မိုးရွာ‌ရင်လည်း ပြေးဆော့မနေနဲ့ ဂရုစိုက်ပေးမဲ့ ငါတို့ အနားမှာရှိမနေဘူး ပြီးတော့ ဟိုရောက်ရင် နေ့တိုင်း ငါတို့ကို ဖုန်းခေါ်ရမယ် မအားရင်တောင် အနည်းဆုံးစာပို့ထားပေးပါ  အရေးကြီးဆုံးက ငါတို့ကို မမေ့သွားနဲ့နော်..နော်..Phan~"

Chokun ရဲ့စကားအဆုံး Pahn နဲ့ Fourth နှစ်‌ယောက်လုံးမျက်ရည်တွေဝဲလာသည်။

"အေးပါ ဟင့်.."

Pahn လည်း ထိန်းမနိုင်တဲ့အဆုံး ငိုချမိသွားသည်။ Phan လည်း ငိုရော Chokunနဲ့ Fourth ပါ ထိန်းမရတော့ပါ။ သုံး‌ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖတ်ကာ ငိုနေမိကြသည်။ထိုအချိန် P'Lin ရောက်လာသည်။

"ဟိတ် ကောင်လေးနဲ့ကောင်မလေးတို့ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ"

P'Lin အသံကြားတော့မှ သုံး‌ယောက်သား ဖတ်နေရာမှ ခွာ‌လိုက်ကြပြီး မျက်ရည်တွေသုတ်ကာ P'Lin ကိုပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အမ"

"ဒါဆိုလည်းပြီးရော ဒီမှာ အမယူလာပေးတယ် စိတ်ပူရအောင် မလုပ်ကြနဲ့နော်"

"အာ.. မလုပ်ပါဘူး အမကလည်း"

Pahn က ချွဲလိုက်တော့ P'Lin သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူတို့သုံးယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြုံးပြကာ လာချထားတဲ့ ထမင်းကို စားနေကြသည်။ 

စားလို့ပြီးသွားတဲ့အခါ Fourth က Pahn ကိုမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားချင်လဲ Pahn"

"ဟင် နင်တို့အဆင်ပြေတဲ့နေရာ သွားကြလေ"

"မဟုတ်တာ နင်သဘောကျဖို့ အဓိကပဲကို "

"အဲ့လို ကစားကွင်းသွားကြတာပေါ့"

"ဟမ်"2

"ဟဲ့ကလေးတွေ တိုးတိုးပြောကြလေ"

သူတို့နှစ်ယောက် အော်တာကျယ်သွားတာကြောင့် P'Lin ကပါ ပြောလာသည်။ သူတို့လည်း လက်အုပ်လေးတွေချီကာ P'Lin ကိုတောင်းပန်လိုက်ပြီး ဘေးနား ဝိုင်းက လူတွေပါ တောင်းပန်လိုက်ရသည်။

ကစား‌ကွင်းသွားတာကြောက်ရသည့်အကြောင်းအရင်းက သူတို့ ကစားကွင်းတစ်ခါသွားခဲ့ကြသည်။ အဲ့ဒီနေ့က သူတို့လည်း ပျော်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမြင့်စီးရတဲ့ ဟာတွေမှာ ဒုက္ခရောက်ကြတော့တာပင်။

စီးပြီးနောက် သူနဲ့ Chokun က အန်ထွက်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ Pahn ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို တစ်ခုပြီးတစ်ခုလိုက်စီးနေသည်။ မိန်းကလေးဖြစ်တာကြောင့် သူ့အလိုလိုက်ပေးရတော့ Fourth တို့နှစ်ယောက်လည်း ထိုနေ့ပြီးရော သုံးရက်လောက် အိပ်ရာထဲက မထနိုင် ကြတော့ပင်။

တွေးနေရင်း ကြက်သီး‌‌မွှေးထလာတာမို့ အတွေးတွေရပ်လိုက်ကာ မျက်နှာမဲ့သွားကြသည်။

__________

သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ မသွားချင်ဖြစ်နေပါစေ နောက်ဆုံး ကစားကွင်းရောက်သွားကြတော့သည်။ Chokun ကခပ်ကြောက်ကြောက်ဖြင့်ပြောလာသည်။

"Pahn ငါတို့ကို အရင်လို ဟာတွေတော့ မစီးခိုင်းနဲ့နော်"

"အေးပါ မစီးခိုင်းတော့ပါ လာဟိုဘက်သွားမယ်"

သွားနေတုန်း Pahn တစ်ယောက် သူ့အိတ်ထဲက ကင်မရာ ထုတ်ကာ video စရိုက်ထားသည်။

"ဟယ်လို ခုဆိုရင် Pahn တို့က ကစားကွင်းမှာရှိနေတာပါ ဘေးနားကတော့ Pahn ရဲ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ပေါ့နော် ဟဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြအုံးလေ"

"မင်္ဂလာပါ Fourth ပါခ"

"Chokun ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ ခုဆိုရင် Pahn တို့သုံးယောက် ဟိုဘက်ခြမ်းက ကစားကွင်းငယ်လေးစီသွားနေကြတာပါ "

Video ရိုက်ထားရင်း လမ်းလျှောက်ကာ Pahn က သရဲအိမ်ရှေ့မှာရပ်သွားသည်။ ထိုအချိန် fourth တို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ကြောက်သည့်ပုံစံတွေဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"လာ သရဲအိမ်ထဲ၀င်ကြရအောင်"

"ဟမ်"၂

"ဟင်း.. Pahn လေး တခြားဟာဆော့ရအောင်"

"နိုး မရဘူး ငါဒီထဲပဲ၀င်ချင်တာ နင်တို့ပဲ ငါ့အကြိုက်လိုက်ပေးမယ်ဆို အင်း ဟုတ်ပြီ မ၀င်လဲရပါတယ် ငါက သွားရတော့မှာမို့ နင်တို့အလေးမထားတော့ဘူး"

"စတာစတာ ၀င်ရအောင်"

Pahn တစ်ယောက် drama ခင်းလာတာမို့ Fourth တို့ ဆက်မပြောရဲ။ အမှန်ပြောရရင် Pahn ကတကယ် drama queen ပဲ။

သူတို့စစ ၀င်တော့ လင်းနို့တွေအော်သံကြားပြီး ရှေ့လျှောက်သွားတော့ သူတို့အရှေ့က သရဲတစ်ကောင်ပေါ်လာသည်။ Fourth တစ်ယောက် အာခေါင်ခြောက်အောင် အော်ပြီးပြေးတော့သည်။

"အားးးးး အမေ‌ရေ ကယ်ပါဉီး"

"Fourth ငါတို့ကိုစောင့်အုံး"

Pahn လည်း Camera ကြီးကိုင်ကာ သုံးယောက်သားပြေးကြသည်။ သူတို့နောက်ဆုံးတော့ သရဲအိမ်ထဲက ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ သုံးယောက်သား ချွေးတွေထွက်ပြီး အသံပင်ပြန်မပါလာကြတော့ပင်။ Chokun ကညည်းလာသည်။

"ငါ မရတော့ဘူး တ တကယ် မောနေပြီ လမ်းတောင်မလျှောက်ချင်တော့ဘူး"

"ဖိုက်တင်း ဟိုနားသွားရအောင်"

"Pahn ရာ"

Chokunလည်း မနိုင်တော့ဘူးဆိုသည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ Pahn နောက်လိုက်သွားသည်။

သူတို့သုံး‌ယောက် ဟိုဆော့ဒီဆော့နဲ့ ညနေစောင်းသွားကြသည်။ ညနေစောင်းပြီဖြစ်သာကြောင့် လမ်းမှာ နေ၀င်ဆည်းဆာကို လှပစွာ တွေ့မြင်နိုင်နေပြီပင်။

Phanနဲ့ Chokun နှစ်ယောက် ယှဉ်တွဲကာ ဆည်းဆာ ကြည့်နေတာကို အနောက်က fourth က တွေ့မြင်နေရတော့ စိတ်ထဲသိပ်မကောင်း။ သူလည်း ဒီနေ့ပျော်ခဲ့ရသည်မို့ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် အချိန်ပေးချင်မိသည်။ ဒါကြောင့် အိမ်အရင်ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"Pahn"

"ဟင်"

"အိမ်မှာ ကိစ္စလေးပေါ်လာလို့ အဲ့ဒါအရင်ပြန်နှင့်မယ်နော် နင်တို့နှစ်ယောက်နေခဲ့လို့ရတယ်မလား"

"အင်း အိမ်ရောက်ရင် စာပို့ထားအုံးနော်"

"အေးပါ မနက်ဖြန်ကြရင် ငါတို့လာမှာ စောင့်နေနော် အာ မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောတော့မယ် မျက်ရည်ဝဲလာလို့ ဘိုင့် သွားပြီနော်"

"အေးပါ"

Fourth တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်ကို တတ်စီဌားပြန်ခဲ့ပေမဲ့ ၀ယ်စရာလေးရှိလို့ လမ်းနားက ဆိုင်နားမှာ ဆင်းလိုက်သည်။ လိုအပ်တာတွေ၀ယ်ခဲ့ပြီး ဆိုင်နဲ့အိမ် သိပ်မဝေးတော့တာကြောင့် လမ်းလျှောက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသွားနေတုန်း သူ့ဘေးနားက ကားတစ်စီး လိုက်လာတာကို သတိထားမိသွားသည်။ သူသတိပြုပြီး လမ်းလျှောက်နေရင်း ကားတံခါးပွင့်လာပြီး ကားထဲကလူ ဆွဲတာ ခံလိုက်ရသည်။

Fourth တစ်ယောက် ထိုလူ ပေါင်ပေါ် ထိုင်လျက်လေးကျသွားသည်။ ထိုသူဘက် လှည့်ကြည့်မိတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီရဲလာသည်။ ထိုညက အဖြစ်အပျက်တွေ ခေါင်းထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတော့ သူရုန်းမိ၏။

"ငြိမ်ငြိမ်နေ"

"Gemini နှာဘူးကောင် မင်းလွှတ်ပေး"

Gemini သူ့လက်နဲ့ Fourth ရဲ့ မေးဖျားလေးကိုင်ကာ သူ့ဘက်လှည့်စေသည်။ ထို့နောက် Fourth နားနားကပ်ကာ သူ့အသံဩဩဖြင့် ပြောလာသည်။

"မင်းမှတ်မိသွားပြီလား"

"လွှတ် မင်း လွှတ်ပေး ငါ့ကို"

"Nattawat အငြိမ်နေစမ်း"

အမိန့်ပေးသံပါနေတာကြောင့် သူအနည်းငယ် ကြောက်သွားကာ ငြိမ်လိုက်သည်။ သူနာမည်မခေါ်ဘဲ မျိုးရိုးနာမည်ပါခေါ်လာတာကြောင့် ရှိန်သွားသည်။ 

သူငြိမ်တော့ Gemini ကပြုံးကာ သူ့မျက်နှာ နားကပ်လာသည်။

"အဲ့တုန်းက မင်းသာယာ ခဲ့တာပဲလေ"

"မင်း!"

"အဲ့တုန်းက မင်းငါ့ကိုဘယ်လိုနမ်းခဲ့တာပါလိမ့်? ဒီလိုလား"

Gemini က Fourth ရဲ့ နှုတ်ခမ်း အောက်ပိုင်းကို ကိုက်လာသည်။ Fourth တစ်ယောက် ခန္တာကိုယ်က သွေးတွေပြောင်းပြန်စီးသွားသလိုခံစားရပြီး မျက်လုံးတွေပါပြူးသွားခဲ့သည်။ ဒီလူ တော်တော်အရှက်မရှိတာပဲ!။ သူ အံ့ဩနေတုန်း Gemini က ထပ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုလား"

ဒီတစ်ခေါက် Gemin က သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးကို ‌အပေါ်အောက် ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ စုပ်ယူနေသည်။ နမ်းနေရင်း သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လာတော့ ပါးစပ်ပွင့်သွားသည်။ နှုတ်ခမ်းအတွင်းပိုင်းထိ ကျူးကျော်လာပြီး သူ့လျှာဖျားနဲ့ ကစားနေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် အနမ်းတွေ တုန့်ပြန်နေကြတော့ အနမ်းတွေပြင်းထန်လာသည်။ Fourth တစ်ယောက် ရုတ်တရပ် သတိရလာပြီး Gemini ကိုတွန်းလိုက်သည်။

Geminiက သွားပေါ်တဲ့ထိပြုံးကာ ပါးစပ်က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ‌ငွေရောင်အရည်တွေကို သုတ်နေသည်။ Gemini သွားပေါ်တဲ့အထိပြုံးတာ ခုမှမြင်မိတာမို့ ခနငေးမိပေမဲ့ ခုလိုအချိန်အခါမှာ ပြုံးတာကတော့ အမြင်ကတ်မိသည်။

"Gemini မင်း!"

"ကြည့်ရတာ Gemini လို့ခေါ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးနဲ့ထင်တယ် Darling လို့ခေါ်ကြည့်ပါလား"

"ဘာ! မင်းဖယ်လုပ်တော့ "

Fourth ကားတံခါးဖွင့်ပြီး ထမယ်အလုပ် Gemin က Fourth ခါးကို သူ့လက်က ပြန်ဆွဲဖတ်လိုက်သည်။

"Darling လို့ခေါ်"

"...."

"Darling လို့ခေါ်ရင် လွှတ်ပေးမယ်"

"....."

"ဒီတိုင်းဆက်နေရင် ဘာလုပ်မိမလဲ မသိဘူး"

"ဘာ!"

"ခေါ်လိုက်လေ"

"အတည်နော်"

"အင်း"

"Da.. Darling "

"ဗျာ"

"မင်းလွှတ်တော့ "

Gemini ကလွှတ်ပေးလိုက်တော့ Fourth ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ Gemini ကားမထွက်ခင် ပြောသွားတဲ့စကားကြောင့် နဂိုကတည်းက နီနေသည့်မျက်နှာက ခရမ်းချဉ်သီးနဲ့ နင်လားငါလား ဖြစ်သွားရတော့၏။

__________________

တိုသွားမှန်းသိပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ခေါင်းကသိပ်အဆင်မပြေတော့ ဖုန်းသိပ်မကိုင်ဖြစ်ဘူး ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ဆန်မ်မင် ဒီရက်ပိုင်း အဆက်လေး တင်ပေးပါ့မယ်နော်

Fourth တဈယာက္ မေန႕က အျဖစ္အပ်က္ေတြမွတ္မိသြားၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းကို ရွက္ရွက္နဲ႕ လာရသည္။ သူ႕မွာ ဟိုေခ်ာင္းလိုက္ ဒီေခ်ာင္းလိုက္နဲ႕ ေက်ာင္းလာတဲ့ေက်ာင္းသားလား သူမ်ားအိမ္မွာသြားခိုးမဲ့ သူခိုးလားမသဲကြဲေတာ့။ ခပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းျဖင့္ ေလွ်ာက္လာရင္း ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခန္းထဲကို ေရာက္သြားၿပီပင္။

အခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ Phan နဲ႕ Chokun က စကားေျပာေနၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး စကားေျပာေနၾကတာ အရင္လို တက္တက္ႂကြႂကြမဟုတ္ဘဲ ခပ္မွိုင္းမွိုင္းျဖစ္ေနၾက၏။ ၾကည့္ရတာ Pahn သြားမဲ့အေၾကာင္းသိသြားတယ္ထင္သည္။ သူလည္း သူတို႔အနားသြားထိုင္ၿပီး ေမးမည္ျပင္သည့္အခ်ိန္ ဆရာမ ေရာက္လာလို႔ မေျပာေတာ့ဘဲ စာကိုဂ႐ုစိုက္လိုက္သည္။

အတန္းလည္းၿပီးေရာ သုံးေယာက္သား ပစၥည္းေတြသိမ္းၿပီး အခန္းေရွ႕ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ Chokun က စကားစေျပာလာသည္။

"ငါတို႔ ေက်ာင္းေရွ႕က P' Lin ဆိုင္သြားစားရေအာင္ "

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ၿပီး P'Lin ဆိုင္သို႔။ P'Lin ဆိုတာ သူတို႔ေက်ာင္းနားက ဖြင့္ထားတဲ့ထမင္းဆိုင္က အမတစ္ေယာက္ပင္။ အသက္အ႐ြယ္က အေမထက္ အနည္းငယ္ပဲငယ္ေပမဲ့ သူကို အေမလို႔ေခၚရင္ မႀကိဳက္တာေၾကာင့္ အမလို႔ေခၚေနၾကရတာပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအမက သူတို႔ေက်ာင္းစစတက္ကတည္းက ဖြင့္ထားတာမို႔ သြားစားျဖစ္ေနၾကတာပင္။ ဘယ္ေလာက္စားလဲဆိုရင္ ထိုဆိုင္က အမနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးေနၾကၿပီျဖစ္၏။

သူတို႔သုံးေယာက္ P'Lin ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္က လူမ်ားေနသည္။ ထမင္းဟင္းေတြေကာင္းေတာ့ လာစားတိုင္း လူအုံတာ ေတြ႕ေနၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႕ သူတို႔လဲ လြတ္တဲ့ေနရာ ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို႔ထိုင္တာေတြ႕ေတာ့ P'Lin က ထမင္းထည့္ေနတာကေန လွမ္းေခၚသည္။

"ေဟ့ ေကာင္ေလးတို႔ လာၾကၿပီလား"

"ဟုတ္ အမ အရင္လိုပဲ ခ်ေပးပါ"

"ေအးေအး ခနေစာင့္"

Fourth သူတို႔အတြက္မွာေပးၿပီး ေရွ႕က ေရခြက္ကို သုံးခြက္ယူကာ ငွဲ႕လိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ခြက္ယူေစသည္။ Fourth ေရငွဲ႕ေပးၿပီး Phan ကိုေမးလိုက္သည္။

"မနက္ျဖန္ ဘယ္ႏွနာရီသြားမွာလဲ"

"မနက္ 10နာရီေလာက္"

"ငါတို႔လိုက္ပို႔မယ္ေလ"

"အင္း ေက်းဇူးပါ"

Chokunသည္ Phan ကို ၀မ်းနည်းတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်ကာ စကားကို ႏူးညံ့စြာေျပာ၏။

"Pahn~ ဟိုေရာက္ရင္ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ အစားစာေပါင္းစုံ ေလွ်ာက္မစားေနနဲ႕ မိုး႐ြာရင္လည္း ေျပးေဆာ့မေနနဲ႕ ဂ႐ုစိုက္ေပးမဲ့ ငါတို႔ အနားမွာရွိမေနဘူး ၿပီးေတာ့ ဟိုေရာက္ရင္ ေန႕တိုင္း ငါတို႔ကို ဖုန္းေခၚရမယ္ မအားရင္ေတာင္ အနည္းဆုံးစာပို႔ထားေပးပါ အေရးႀကီးဆုံးက ငါတို႔ကို မေမ့သြားနဲ႕ေနာ္..ေနာ္..Phan~"

Chokun ရဲ႕စကားအဆုံး Pahn နဲ႕ Fourth ႏွစ္ေယာက္လုံးမ်က္ရည္ေတြဝဲလာသည္။

"ေအးပါ ဟင့္.."

Pahn လည္း ထိန္းမနိုင္တဲ့အဆုံး ငိုခ်မိသြားသည္။ Phan လည္း ငိုေရာ Chokunနဲ႕ Fourth ပါ ထိန္းမရေတာ့ပါ။ သုံးေယာက္သား တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဖတ္ကာ ငိုေနမိၾကသည္။ထိုအခ်ိန္ P'Lin ေရာက္လာသည္။

"ဟိတ္ ေကာင္ေလးနဲ႕ေကာင္မေလးတို႔ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ"

P'Lin အသံၾကားေတာ့မွ သုံးေယာက္သား ဖတ္ေနရာမွ ခြာလိုက္ၾကၿပီး မ်က္ရည္ေတြသုတ္ကာ P'Lin ကိုၿပဳံးျပလိုက္ၾကသည္။

"ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး အမ"

"ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ ဒီမွာ အမယူလာေပးတယ္ စိတ္ပူရေအာင္ မလုပ္ၾကနဲ႕ေနာ္"

"အာ.. မလုပ္ပါဘူး အမကလည္း"

Pahn က ခြၽဲလိုက္ေတာ့ P'Lin သေဘာက်စြာ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ထြက္သြားသည္။ သူတို႔သုံးေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ၿပဳံးျပကာ လာခ်ထားတဲ့ ထမင္းကို စားေနၾကသည္။

စားလို႔ၿပီးသြားတဲ့အခါ Fourth က Pahn ကိုေမးလိုက္သည္။

"ဘယ္သြားခ်င္လဲ Pahn"

"ဟင္ နင္တို႔အဆင္ေျပတဲ့ေနရာ သြားၾကေလ"

"မဟုတ္တာ နင္သေဘာက်ဖိဳ႕ အဓိကပဲကို "

"အဲ့လို ကစားကြင္းသြားၾကတာေပါ့"

"ဟမ္"2

"ဟဲ့ကေလးေတြ တိုးတိုးေျပာၾကေလ"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေအာ္တာက်ယ္သြားတာေၾကာင့္ P'Lin ကပါ ေျပာလာသည္။ သူတို႔လည္း လက္အုပ္ေလးေတြခ်ီကာ P'Lin ကိုေတာင္းပန္လိုက္ၿပီး ေဘးနား ဝိုင္းက လူေတြပါ ေတာင္းပန္လိုက္ရသည္။

ကစားကြင္းသြားတာေၾကာက္ရသည့္အေၾကာင္းအရင္းက သူတို႔ ကစားကြင္းတစ္ခါသြားခဲ့ၾကသည္။ အဲ့ဒီေန႕က သူတို႔လည္း ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အျမင့္စီးရတဲ့ ဟာေတြမွာ ဒုကၡေရာက္ၾကေတာ့တာပင္။

စီးၿပီးေနာက္ သူနဲ႕ Chokun က အန္ထြက္မတတ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ Pahn ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုလိုက္စီးေနသည္။ မိန္းကေလးျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႕အလိုလိုက္ေပးရေတာ့ Fourth တို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ထိုေန႕ၿပီးေရာ သုံးရက္ေလာက္ အိပ္ရာထဲက မထနိုင္ ၾကေတာ့ပင္။

ေတြးေနရင္း ၾကက္သီးေမႊးထလာတာမို႔ အေတြးေတြရပ္လိုက္ကာ မ်က္ႏွာမဲ့သြားၾကသည္။

__________

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ မသြားခ်င္ျဖစ္ေနပါေစ ေနာက္ဆုံး ကစားကြင္းေရာက္သြားၾကေတာ့သည္။ Chokun ကခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ေျပာလာသည္။

"Pahn ငါတို႔ကို အရင္လို ဟာေတြေတာ့ မစီးခိုင္းနဲ႕ေနာ္"

"ေအးပါ မစီးခိုင္းေတာ့ပါ လာဟိုဘက္သြားမယ္"

သြားေနတုန္း Pahn တစ္ေယာက္ သူ႕အိတ္ထဲက ကင္မရာ ထုတ္ကာ video စရိုက္ထားသည္။

"ဟယ္လို ခုဆိုရင္ Pahn တို႔က ကစားကြင္းမွာရွိေနတာပါ ေဘးနားကေတာ့ Pahn ရဲ႕အေကာင္းဆုံးသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေပါ့ေနာ္ ဟဲ့ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကအုံးေလ"

"မဂၤလာပါ Fourth ပါခ"

"Chokun ပါ"

"ဟုတ္ကဲ့ ခုဆိုရင္ Pahn တို႔သုံးေယာက္ ဟိုဘက္ျခမ္းက ကစားကြင္းငယ္ေလးစီသြားေနၾကတာပါ "

Video ရိုက္ထားရင္း လမ္းေလွ်ာက္ကာ Pahn က သရဲအိမ္ေရွ႕မွာရပ္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္ fourth တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ေၾကာက္သည့္ပုံစံေတြျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

"လာ သရဲအိမ္ထဲ၀င္ၾကရေအာင္"

"ဟမ္"၂

"ဟင္း.. Pahn ေလး တျခားဟာေဆာ့ရေအာင္"

"နိုး မရဘူး ငါဒီထဲပဲ၀င္ခ်င္တာ နင္တို႔ပဲ ငါ့အႀကိဳက္လိုက္ေပးမယ္ဆို အင္း ဟုတ္ၿပီ မ၀င္လဲရပါတယ္ ငါက သြားရေတာ့မွာမို႔ နင္တို႔အေလးမထားေတာ့ဘူး"

"စတာစတာ ၀င်ရအောင်"

Pahn တစ္ေယာက္ drama ခင္းလာတာမို႔ Fourth တို႔ ဆက္မေျပာရဲ။ အမွန္ေျပာရရင္ Pahn ကတကယ္ drama queen ပဲ။

သူတို႔စစ ၀င်တော့ လင္းနို႔ေတြေအာ္သံၾကားၿပီး ေရွ႕ေလွ်ာက္သြားေတာ့ သူတို႔အေရွ႕က သရဲတစ္ေကာင္ေပၚလာသည္။ Fourth တစ္ေယာက္ အာေခါင္ေျခာက္ေအာင္ ေအာ္ၿပီးေျပးေတာ့သည္။

"အားးးးး အေမေရ ကယ္ပါဉီး"

"Fourth ငါတို႔ကိုေစာင့္အုံး"

Pahn လည္း Camera ႀကီးကိုင္ကာ သုံးေယာက္သားေျပးၾကသည္။ သူတို႔ေနာက္ဆုံးေတာ့ သရဲအိမ္ထဲက ထြက္သြားတဲ့ေနာက္မွာ သုံးေယာက္သား ေခြၽးေတြထြက္ၿပီး အသံပင္ျပန္မပါလာၾကေတာ့ပင္။ Chokun ကညည္းလာသည္။

"ငါ မရေတာ့ဘူး တ တကယ္ ေမာေနၿပီ လမ္းေတာင္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး"

"ဖိုက္တင္း ဟိုနားသြားရေအာင္"

"Pahn ရာ"

Chokunလည္း မနိုင္ေတာ့ဘူးဆိုသည့္သေဘာျဖင့္ ေခါင္းခါျပကာ Pahn ေနာက္လိုက္သြားသည္။

သူတို႔သုံးေယာက္ ဟိုေဆာ့ဒီေဆာ့နဲ႕ ညေနေစာင္းသြားၾကသည္။ ညေနေစာင္းၿပီျဖစ္သာေၾကာင့္ လမ္းမွာ ေန၀င္ဆည္းဆာကို လွပစြာ ေတြ႕ျမင္နိုင္ေနၿပီပင္။

Phanနဲ႕ Chokun ႏွစ္ေယာက္ ယွဥ္တြဲကာ ဆည္းဆာ ၾကည့္ေနတာကို အေနာက္က fourth က ေတြ႕ျမင္ေနရေတာ့ စိတ္ထဲသိပ္မေကာင္း။ သူလည္း ဒီေန႕ေပ်ာ္ခဲ့ရသည္မို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အခ်ိန္ေပးခ်င္မိသည္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္အရင္ျပန္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

"Pahn"

"ဟင္"

"အိမ္မွာ ကိစၥေလးေပၚလာလို႔ အဲ့ဒါအရင္ျပန္ႏွင့္မယ္ေနာ္ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေနခဲ့လို႔ရတယ္မလား"

"အင္း အိမ္ေရာက္ရင္ စာပို႔ထားအုံးေနာ္"

"ေအးပါ မနက္ျဖန္ၾကရင္ ငါတို႔လာမွာ ေစာင့္ေနေနာ္ အာ မနက္ျဖန္မွ ဆက္ေျပာေတာ့မယ္ မ်က္ရည္ဝဲလာလို႔ ဘိုင့္ သြားၿပီေနာ္"

"ေအးပါ"

Fourth တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ကာ အိမ္ကို တတ္စီဌားျပန္ခဲ့ေပမဲ့ ၀ယ်စရာလေးရှိလို့ လမ္းနားက ဆိုင္နားမွာ ဆင္းလိုက္သည္။ လိုအပ္တာေတြ၀ယ္ခဲ့ၿပီး ဆိုင္နဲ႕အိမ္ သိပ္မေဝးေတာ့တာေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္သြားဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

သူသြားေနတုန္း သူ႕ေဘးနားက ကားတစ္စီး လိုက္လာတာကို သတိထားမိသြားသည္။ သူသတိျပဳၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ကားတံခါးပြင့္လာၿပီး ကားထဲကလူ ဆြဲတာ ခံလိုက္ရသည္။

Fourth တစ္ေယာက္ ထိုလူ ေပါင္ေပၚ ထိုင္လ်က္ေလးက်သြားသည္။ ထိုသူဘက္ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးနီရဲလာသည္။ ထိုညက အျဖစ္အပ်က္ေတြ ေခါင္းထဲမွာ ျပန္ေပၚလာေတာ့ သူ႐ုန္းမိ၏။

"ၿငိမ္ၿငိမ္ေန"

"Gemini ႏွာဘူးေကာင္ မင္းလႊတ္ေပး"

Gemini သူ႕လက္နဲ႕ Fourth ရဲ႕ ေမးဖ်ားေလးကိုင္ကာ သူ႕ဘက္လွည့္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ Fourth နားနားကပ္ကာ သူ႕အသံဩဩျဖင့္ ေျပာလာသည္။

"မင္းမွတ္မိသြားၿပီလား"

"လႊတ္ မင္း လႊတ္ေပး ငါ့ကို"

"Nattawat အၿငိမ္ေနစမ္း"

အမိန႔္ေပးသံပါေနတာေၾကာင့္ သူအနည္းငယ္ ေၾကာက္သြားကာ ၿငိမ္လိုက္သည္။ သူနာမည္မေခၚဘဲ မ်ိဳးရိုးနာမည္ပါေခၚလာတာေၾကာင့္ ရွိန္သြားသည္။

သူၿငိမ္ေတာ့ Gemini ကၿပဳံးကာ သူ႕မ်က္ႏွာ နားကပ္လာသည္။

"အဲ့တုန္းက မင္းသာယာ ခဲ့တာပဲေလ"

"မင္း!"

"အဲ့တုန္းက မင္းငါ့ကိုဘယ္လိုနမ္းခဲ့တာပါလိမ့္? ဒီလိုလား"

Gemini က Fourth ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္း ေအာက္ပိုင္းကို ကိုက္လာသည္။ Fourth တစ္ေယာက္ ခႏၱာကိုယ္က ေသြးေတြေျပာင္းျပန္စီးသြားသလိုခံစားရၿပီး မ်က္လုံးေတြပါျပဴးသြားခဲ့သည္။ ဒီလူ ေတာ္ေတာ္အရွက္မရွိတာပဲ!။ သူ အံ့ဩေနတုန္း Gemini က ထပ္လႈပ္ရွားလာသည္။

"ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိုလား"

ဒီတစ္ေခါက္ Gemin က သူ႕ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလုံးကို အေပၚေအာက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ စုပ္ယူေနသည္။ နမ္းေနရင္း သူ႕ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုက္လာေတာ့ ပါးစပ္ပြင့္သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းအတြင္းပိုင္းထိ က်ဴးေက်ာ္လာၿပီး သူ႕လွ်ာဖ်ားနဲ႕ ကစားေနသည္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား အျပန္အလွန္ အနမ္းေတြ တုန႔္ျပန္ေနၾကေတာ့ အနမ္းေတြျပင္းထန္လာသည္။ Fourth တစ္ေယာက္ ႐ုတ္တရပ္ သတိရလာၿပီး Gemini ကိုတြန္းလိုက္သည္။

Geminiက သြားေပၚတဲ့ထိၿပဳံးကာ ပါးစပ္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေငြေရာင္အရည္ေတြကို သုတ္ေနသည္။ Gemini သြားေပၚတဲ့အထိၿပဳံးတာ ခုမွျမင္မိတာမို႔ ခနေငးမိေပမဲ့ ခုလိုအခ်ိန္အခါမွာ ၿပဳံးတာကေတာ့ အျမင္ကတ္မိသည္။

"Gemini မင္း!"

"ၾကည့္ရတာ Gemini လို႔ေခၚရတာ အဆင္မေျပဘူးနဲ႕ထင္တယ္ Darling လို႔ေခၚၾကည့္ပါလား"

"ဘာ! မင္းဖယ္လုပ္ေတာ့ "

Fourth ကားတံခါးဖြင့္ၿပီး ထမယ္အလုပ္ Gemin က Fourth ခါးကို သူ႕လက္က ျပန္ဆြဲဖတ္လိုက္သည္။

"Darling လို႔ေခၚ"

"...."

"Darling လို႔ေခၚရင္ လႊတ္ေပးမယ္"

"....."

"ဒီတိုင္းဆက္ေနရင္ ဘာလုပ္မိမလဲ မသိဘူး"

"ဘာ!"

"ေခၚလိုက္ေလ"

"အတည္ေနာ္"

"အင္း"

"Da.. Darling "

"ဗ်ာ"

"မင္းလႊတ္ေတာ့ "

Gemini ကလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့ Fourth ကားေပၚက ဆင္းလိုက္သည္။ Gemini ကားမထြက္ခင္ ေျပာသြားတဲ့စကားေၾကာင့္ နဂိုကတည္းက နီေနသည့္မ်က္ႏွာက ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕ နင္လားငါလား ျဖစ္သြားရေတာ့၏။

__________________

တိုသြားမွန္းသိေပမဲ့ ဒီရက္ပိုင္း ေခါင္းကသိပ္အဆင္မေျပေတာ့ ဖုန္းသိပ္မကိုင္ျဖစ္ဘူး ဒါေပမဲ့ စိတ္မပူပါနဲ႕ ဆန္မ္မင္ ဒီရက္ပိုင္း အဆက္ေလး တင္ေပးပါ့မယ္ေနာ္

[text_hash] => 13fedcd9
)